چهارم شخص مفرد
 

سلام

 

 

                

                           با دشتها چيز شگرفی نبود

                                      اگر پرنده ای که تو هستی

                                        هشت پرستو نمی شد

                                          در مجال بال پرانهايش

                                 زيباييت

                                     اوتوبانها را گيج می کند

                                     چنان که اتومبيل ها را

                           و بی آنکه دستی در کار بوده باشد

                            دکمه ها

                                     يکی

                                           يکی

                                                  يکی

                                                  رسيده می شوند و

 

 

                                                                 می افتند

 

                                      از تو چه خاطره ای دارم

                           آدم برفی از آفتاب چه خاطره ای دارد

                                    از تو چه خاطره ای دارم

                             ما نيم تنه های کهنه ای هستيم

                                    که در نفتالين خوابهايمان

                                   صدای باران گم شده است

 

                                     از تو چيزی از من نيست

                                    از من چيزی از من نيست

                      کاش می توانستم

                                       برايم بلند بلند بخندی

                   به مسير بادها فکر کن

                                            در سيبری

                              خاطره های خوب داشتن

                                                   چای را بجوش می آورد

....................................................................................

 

 

                                                        سال خوشی داسته باشيد


?جواد گنجعلي  | در شنبه ٢٧ اسفند ،۱۳۸٤ |   | پيام هاي ديگران ()
 

 

بی مقدمه غزل :

 

باری سلام لکنت خوشبختی حقير

خاموش روشنای کتل های بادگير

 

شلوار جين کهنه ، کت چرم قهوه ای

خط مال من و چرخش سکه ، دوباره شير

 

خوشگل شدی شرابی گيسو ، پرنده جان !

چشم حسود کور ، دو فنجان دلپذيز

 

تبريک عرض می کنم اين گل برای توست

يونان خواب های شواليه ای فقير

 

دست مرا بگير شب ماه در گلو

گلدان گيج يخ زده ! انجير کن نمير

 

مفعول و فا ـ ا لات و عرق خور بلا به دور

يک وقت شر به پا نکند ـ بی خيال ، تير

تو ترکشش نمونده ، پتش ريخته روی آب ـ

حالا بريز در دهنم بشکه بشکه قير

 

آتش جهنمانه گوارا تر است کاش

چرخ لوکوموتيو مرا می گرفت زير

 

سيگار تير خدمتتان هست ؟ می کشيد ؟

آن شب بله تمام تنم می کشيد تير

 

آن شب که دست های تو را باد می وزيد

با بوق بوق هلهله ، پيراهنی حرير

 

يادش به خير بازی گرگم و گله را ...

تو بره بره بره ی من ، گرگ ، گرگ پير

 

پر پر کلاغ پر ، من و ارديبهشت پر

طوفان و بادبادکمان ضربدر حصير

 

داماد ادکلن زده ، نه ! گرگ گل به دست

چوپان شعر های مرا برد سردسير

 

اين جا نشسته ام ، ننشسته ، رسوب ، گچ

چشم انتظار چرخش تقدير نا گزير

 

شايد دوباره آمدی اين بار جای گل

کالسکه ای به دست ولی دير دير دير ...

 

تا بهانه ای ديگر ....


?جواد گنجعلي  | در چهارشنبه ۳ اسفند ،۱۳۸٤ |   | پيام هاي ديگران ()